Η ώρα αυτή τη στιγμή που γράφω είναι 01.24 μετά τα μεσάνυχτα και η αλήθεια είναι πως δεν μου κολλάει ύπνος. Σήμερα ήταν Τσικνοπέμπτη και δούλεψα από τις 09.00 μέχρι τις 21.00 ασταμάτητα και νιώθω μια θλίψη. Παρατηρώ τους γύρω μου και βλέπω ότι παντού υπάρχει θλίψη. Ο κόσμος πλέον δουλεύει πολύ, τρώει πολύ, δεν έχει όρεξη να ζήσει, δεν έχει όρεξη να ντυθεί ωραία, παχαίνει, αδυνατίζει, δεν του κάνουν τα ρούχα του, δεν του κάνει η ζωή του και καταλήγει πολλές φορές με ακόμα μεγαλύτερη θλίψη.

Σε γενικές γραμμές είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος που μου αρέσει η ζωή, ο χορός, το γέλιο! Όταν όμως γυρίζω στο σπίτι μου 22.00 η ώρα σχεδόν κάθε βράδυ, κάποιες φορές αναρωτιέμαι πώς ακριβώς ΖΩ!

Έχω διαβάσει άπειρα βιβλία σχετικά με το μυστικό της ζωής, την αισιοδοξία, τη θετική στάση ζωής και όλα αυτά με έχουν κάνει πολλές φορές να αναρωτιέμαι: «Όταν ζεις σε μια κατάσταση που δεν σου αρέσει, πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου ότι σου αρέσει και να την αποδεχτείς έστω και προσωρινά ή να νιώσεις μέσα σου ότι έχεις ήδη φύγει ακόμα κι αν σωματικά είσαι ακόμα εκεί;» Ας μου απαντήσει κάποιος αν ξέρει.

Αυτά για την ώρα δεν θέλω να πω κάτι άλλο. Καληνύχτα!

Ella