Dear Johhny,

υπάρχουν μέρες που αισθάνομαι περίεργα. Νιώθω σαν να μην ζούμε αυτό που κάποιοι αποκαλούν ΖΩΉ! Και αναρωτιέμαι πόσος κόσμος μπορεί να νιώθει έτσι. Εγώ ξέρω σίγουρα πολλούς.Και ύστερα αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι ζούνε πραγματικά! Χαζεύω στο instagram και βλέπω τις ζωές άλλων ανθρώπων μέσα από αυτή την εξελιγμένη κλειδαρότρυπα και πάλι αναρωτιέμαι; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ταξιδεύουν όλο τον κόσμο είναι πραγματικά ευτυχισμένοι; Ή μήπως χάνουν το τοπίο στο οποίο βρίσκονται προκειμένου να επικεντρωθούν στο να τραβήξουν την τέλεια φωτογραφία; Εγώ πάντως αυτό κάνω! Το ξέρω! Και μετά πάλι αναρωτιέμαι και σκέφτομαι πως ίσως ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ευτυχισμένοι να είναι αυτοί οι (λίγοι) άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με τα social media και το internet, αυτοί οι άνθρωποι που η μόνη τους έννοια κάθε πρωί είναι να σηκωθούν από το κρεβάτι και να νιώσουν τη φύση, απλά, λιτά και χωρίς πολλές φαμφάρες και υπερβολές. Αυτοί οι χίπιδες της ζωής που το μόνο που τους απασχολεί είναι το τώρα. Ούτε το χτες, ούτε το πέρυσι, ούτε το αύριο. Πού θα οδηγηθεί όλο αυτό το άγχος και οι έννοιες που καταβάλουν όλους εμάς τους υπόλοιπους;

Χτες ξάπλωσα δίπλα στον Drew, μετά από ένα Σαββατοκύριακο πολύ κουραστικό και για τους δύο με 14 ώρες δουλειάς την ημέρα τον κοίταξα και αναρωτήθηκα: «Αυτό που ζούμε…λέγεται Ζωή;»…και δεν μου απάντησε!

Αυτά…για σήμερα. Φιλιά

Ella